Mijn verhaal

Ik weet hoe het voelt om het zelf te moeten doen.

Ik was nog geen 30 toen mijn moeder plotseling overleed. Ze werd 60. Mijn kinderen waren klein.

Een jaar daarvoor had mijn zus haar eigen zoon gevonden. Na een feestje. Verdronken in een slootje. Hij moest nog 16 worden.

Dat soort verlies nestelt zich ergens diep. Het gaat niet weg.

Jaren later, tijdens de ziekte van mijn vader, drong het besef pas echt door. Ik wist dat hij niet zou genezen. En ik wist: als hij gaat, valt mijn bovenlaag weg. Dan zijn wij de oudste generatie. Dat beangstigde me, want ik wist ook dat ik slecht voor mezelf zorgde. Ik rookte. Mijn gewicht klopte niet. Mijn leefstijl al helemaal niet.

Mijn vader overleed in 2010. Non-Hodgkin.

Daarna zette ik stappen. Ik stopte met roken. Ik volgde de opleiding tot leefstijlcoach. Ik viel 25 kilo af en hou dat al jaren stabiel. Aan sport deed ik niks, ik keek alleen toe op tv. Tot ik het zat was. Ik wilde me energiek voelen en sterk worden. Dus begon ik met hardlopen. Inmiddels loop ik zo'n 25 km per week en liep ik de Nijmeegse Vierdaagse.

Maar het leven stond niet stil.

In 2014 werd mijn oudste dochter samen met haar vriend en hond geschept. Haar vriend en de hond kwamen om het leven. Zij overleefde. Ze lag in de kreukels, maar kwam er fysiek makkelijker bovenop dan mentaal. Een jaar later bleek ze een zeldzame vorm van eierstokkanker te hebben, een dysgerminoom. We hebben er van gemaakt dat ze dankzij het ongeluk die tumor bijtijds ontdekten. Dat ze daardoor nog leeft.

Mijn middelste dochter raakte verslaafd. Drank, drugs, alles wat niet mocht. Ze liet zich meerdere keren vrijwillig opnemen, maar staakte steeds de behandeling. Tot die nacht in augustus 2021. Ze was psychotisch. We hadden geprobeerd haar gedwongen te laten opnemen. Het lukte niet. Nog geen twee dagen later stichtte ze brand. Ze sliep die nacht in de gevangenis in Leeuwarden. Na een lange weg via de PPC in Zwolle en meerdere FPA's zit ze nu in Assen. Ze is veroordeeld tot TBS met voorwaarden.

Dit is mijn verhaal. Ik vertel het niet voor effect. Ik vertel het omdat het bepaalt wie ik ben en hoe ik werk.

Dat houvast heb ik zelf gevonden. Midden in alles. En ik weet dat het ook kan als het leven zwaar is. Soms juist dan.

Ik ben geen cheerleader en geen redder. Ik werk direct, betrokken en met duidelijke kaders. Ik blijf naast je staan wanneer het lastig wordt, zonder het van je over te nemen.